[styczeń 2007r.]

Wykorzystując piękną styczniową, “wiosenną” pogodę postanowiłem pokręcić się po okolicy.

Rower już tęsknie za mną wyglądał z piwnicy.

14 stopni Celsjusza w połowie stycznia robi wrażenie.

Gdzie jest śnieg ???

Jezioro Czechowice śniegu i lodu nie pamiętało już od dawna, ani narciarzy biegowych, którzy walczyli biegając na nim w zawodach zorganizowanych przez gliwicki TUR.

Śniegu nie było także na drodze prowadzącej z Czechowic do Ziemięcic przez Przezchlebie.

Nie było go w lesie.
Nie było go także na polach.

Ani nad tajemniczym, nienazwanym jeziorkiem gdzieś o zachodzie słońca.

Gdzie on się podział w środku zimy ???

Jest !

Znalazłem!

Może nie śnieg, ale odległe wspomnienie po nim. Głazy narzutowe. Wspomnienie po wizycie lodowca, który przywlókł je tutaj z dalekich gór Skandynawii.

No i miałem pojechać w wymarzone Rohacze, a pojechałem na Górę Świętej Anny.

No cóż. Można powiedzieć, że też pojechałem w góry.

A było to tak. Siedziałem sobie w sobotni poranek przy komputerze i raptownie dzwoni do mnie Majka.

„Jedziemy z Gliwic na Górę Świętej Anny, jedziesz z nami?”
„Hmmm, niech da mi chwilę pomyśleć” - myślę sobie.
„Bo wiesz, my jesteśmy już w Kleszczowie, i możemy poczekać na Ciebie w Rudzińcu.”

Brzmiało to na tyle zachęcająco, że powiedziałem „Tak”.

Po krótkim oszacowaniu pogody i wytyczeniu najkrótszej trasy Gliwice-Łabędy-Taciszów-Pławniowice-Rudziniec, wskoczyłem na rower.

Wybrałem głównie bardzo mało używane asfalty i szutry, prawie w linii prostej. Prędkość rzadko schodziła poniżej 30km/h. Cała godzina równomiernej pracy nogami doprowadziła mnie wprost do celu. Dotarłem dosłownie parę minut po Majce i Andrzeju.

Już razem dojechaliśmy przez Ujazd i Stary Ujazd do miejscowości o nazwie Zimna Wódka. Nazwa dość zachęcająca i od razu konkretnie się kojarząca, ale nie, nie, nic z tych rzeczy. Nazwa Zimna Wódka pochodzi od tego, iż osada leżała nad potokiem z zimna wodą.

Pewnego razu poprzez ten pewien teren przejeżdżał książę. Było bardzo gorąco. Płynęła tamtędy źródlana woda. Tak więc książę widząc to zatrzymał się i napił. Później powiedział: “Ach jaka dobra zimna woda”. Od tego pochodzi nazwa wsi. Początkowo zwana Zimną Wodą, dziś Zimną Wódką.

Zimna Wódka posiada piękny zabytkowy kościółek z 1748 roku, aktualnie częściowo remontowany.

Obok miejscowości Czarnocin znajduje się rezerwat Boże OKO. Nazwę wziął od kapliczki z miniaturową dzwonnicą, która się tutaj znajduje, a ochrania przepiękny starodrzew buków.

Przez pola rzepaku dojeżdżamy do naszego celu. Już z daleka widać charakterystyczny stożek wygasłego miliony lat temu wulkanu.

Góra Świętej Anny (Annaberg) to najwyższe wzniesienie Wyżyny Górnośląskiej – 400 m.n.p.m. Na szczycie znajduje się słynne sanktuarium franciszkanów, którego historię powstania przeczytać można tutaj.

Kręcimy się chwilę po okolicy, Majka zawzięcie walczy z wymianą dziurawej dętki, wypijamy zimne piwo Karmi i Góra Świętej Anny żegna nas ostrym zjazdem w dół.

Do Gliwic wracamy przez miejscowość Ferdynand obok licznych zabudowań dawnego folwarku. Teren dosyć błotnisty, ale na szczęście dzisiaj błoto nas oszczędziło.

Powrót do Rudzińca. Tam się rozstajemy i znowu samotny maraton, wyścig z samym sobą jak to Andrzej określa. Ale ze średnią prędkością już dużo, dużo niższą niż rano. Całkowity dystans 120km.

Zamek w Toszku przez pewien czas należał do ojca poety niemieckiego romantyzmu Josepha von Eichendorff
(tego od pięknego wiersza wigilijnego)

pisał on:

Pamiętasz zamek ten na wzgórzu ciszy?
Róg mrocznie kusi – czyżby nas wołał już ???

Toszek miał szczęście do wizyt wielkich poetów.

3 września 1790 roku odwiedził Toszek i mieszkał na zamku Johann Wolfgang von Goethe najsłynniejszy niemiecki poeta.

Ten to naprawdę widział coś czego inni teraz nie widzą, lub czego już w ogóle nie widać:

Rzeczywiście, wielce interesująca kraina, ten Śląsk ,[…]
Po jednej niespodziance doznajemy następnej.

Obecnie zamek jest oblegany głównie przez imprezy komunijne, gale biznesowe i różne festyny.

Opuszczam Toszek i uciekam szybko w stronę ukrytego w lasach Pniowa.